زندگیه ، کاریش نمیشه کرد ؛تصمیم میگیری برای یکبارم که شده اختیار زندگیتو تو دستت بگیری ، اما این زندگیه که اختیار تو رو تو دستش میگیره!و اما آرزو همون ماهی ای هست که از سالهای دور ، میخواستی تو دستات نگهش داری ولی هر بار لغزید و پرید توی آب .زندگی ادامه داره و قرار نیست آسون بشه ، این ماییم که باید قویتر بشیم

شاید آن روز ، گِلِ خیسِ وجودِ ما را ،یک فرشته بچه ای با دستهای کوچکش ،بِرُبوده از میان دستهای ماهری ،که بنا بود بسازد ، سخت و محکم ما را !یا که شاید قلبِ ما باید که سنگی بود و سفتلیک قلب نرم گنجشکی به جای آن نشست !چشم زیبابینِ ما شاید از آنِ ما نبود ،دستهای گرمِ ما شاید برای شعله بودخنده های قاه قاهِ ما برای غنچه بود ،نغمه و آواز خوش ، تنها برای بلبلان ،رقص و شادی دور شاید بود باید زین جهان !خواب شب شاید برای جغدها بوده نه ما ،عاشقی و عشق ورزیدن همه در قصه ها !شاید عمر آدمیزاد ،بوده قدرِ عمرِ گُل ،یا به قدر لحظه ی تندِ عبورِ یک شهاب !آنچه بود و آنچه شد را کس نمی داند هنوز ،شاید آن فرشته بچّه ی نازک دلِ خیالِ من ،واقعی باشد که روزی ، به دور از چشمهای کوزه گر ،جای داده گِلِ ما را ، جای آن چیزی ، که روزی بنا بود ، " آدم" باشد#پریسا۲۶ مرداد ماه ۱۴۰۱ + نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم مرداد ۱۴۰۱ ساعت 17:18 توسط پریسا حیدری  |